Uzun müddətdən bəri baxmaq istədiyim bir film
var idi: Baran,yəni yağış. İranlı rejissor Məcid Məcidinin filmi. Məcidinin “Sərçələrin
nəğməsi”,”Cənnətin rəngi” və “Cənnətin uşaqları” filmlərindən sonra bu
filmin də təsirli olacağına şübhə
etmirdim. Və ehtimalım özünü doğrultdu..Məcidi izləyicini təsirləndirmək,bəzən
də ağlatmaq üçün səy göstərir, bir az sentimentallıq edir. Bu bir az da pafoslu
ola bilər. Amma nəsə o qədər də hiss olunmur. Nəzərə alsaq ki, tamaşaçılar bir
çox hallarda elə sentimentallığa qaçır. İran filmlərinin özəlliyi ondandır
ki,insana müəyyən dəyərləri öyrədir, unudulmuşları xatırladır, bir az tərbiyələndirir,
mənəvi cəhətdən zənginləşdirir.Hollywood filmlərindən fərqli olaraq, heyvani
yox, insani keyfiyyətləri göz önünə sərir. Məsələn,elə baxdığım filmdə qızın çətinliklərə
və işinin çoxluğuna baxmayaraq göyərçinləri yemləməsi kimi..
